Black Phone 2 / Νεκρό Τηλέφωνο 2 (2025)

Το The Black Phone 2 (2025) του Σκοτ Ντέρρικσον επιχειρεί να συνεχίσει την ιστορία του επιτυχημένου πρώτου φιλμ, εμβαθύνοντας περισσότερο στις ψυχικές πληγές των χαρακτήρων και στο τραύμα που αφήνει πίσω του ο τρόμος. Το φιλμ στρέφει το βλέμμα του πάνω στο τραύμα, τη μνήμη και την αδυναμία να ξεφύγεις από το κακό όταν αυτό έχει πια ριζώσει μέσα σου· είναι παντού, ακόμα και μέσα στα όνειρα, μέσα στις αναμνήσεις, μέσα στους δαιδαλώδεις δρόμους του μυαλού – και για αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο και τρομακτικό να το αντιμετωπίσεις. Ο Σκοτ Ντέρρικσον ενδιαφέρεται περισσότερο για την ψυχολογική ρίζα του τρόμου παρά για τη στιγμή του τρόμου καθαυτή, χτίζοντας μια ιστορία που επιχειρεί να είναι πιο ώριμη και εσωτερική. Η πιο ψυχρή φωτογραφία, οι σινεφίλ αναφορές των 80s και η αίσθηση home movies ή archive footage σε ορισμένες σκηνές ονείρου ή παρελθόντος προσδίδουν στην ταινία μια υποβλητική, σχεδόν ποιητική διάσταση. Ο Ντέρρικσον στήνει έναν ζωντανό εφιάλτη, όπου παρελθόν, παρόν και οράματα γίνονται ένα, σε έναν αρχικά ενδιαφέροντα συνδυασμό με vintage αισθητική. Ωστόσο, γίνεται γρήγορα σαφές πως η ιστορία του δεν έχει ζουμερές ιδέες, επιστρατεύοντας σταδιακά όλο και μεγαλύτερες αυθαιρεσίες και απιθανότητες. Η ιστορία του, όμως, είναι γεμάτη αυθαιρεσίες και απιθανότητες, οι οποίες το οδηγούν σε ένα αφόρητα κλισέ φινάλε, ενώ το σενάριο, αντί να δείξει εμπιστοσύνη στο ίδιο του το μυστήριο, καταφεύγει σε υπερβολικές εξηγήσεις, flashbacks και διαλόγους που εξηγούν τα αυτονόητα. Η υπαινικτικότητα της πρώτης ταινίας έχει χαθεί· το φιλμ γίνεται πιο ρητορικό, προσπαθώντας υπερβολικά να αποδώσει νόημα εκεί όπου αρκούσε η σιωπή. Το αποτέλεσμα είναι πως, παρά τη στιβαρή σκηνοθεσία και τη θεματική ωριμότητα, το σενάριο δεν δείχνει εμπιστοσύνη στο ίδιο του το μυστήριο, και έτσι το Black Phone 2 μοιάζει περισσότερο με μια ταινία που έγινε για να γίνει, παρά με μια αληθινή ανάγκη αφήγησης.

Ο Ίθαν Χοκ επιστρέφει, αλλά εμφανίζεται πολύ λιγότερο από την πρώτη ταινία, λειτουργώντας περισσότερο ως η ιδέα του κακού, που στέκει ως δαμόκλειος σπάθη, και όχι ως η γήινη ενσάρκωσή του. Αυτό στερεί από το φιλμ τη σωματικότητα και την ανατριχίλα που χαρακτήριζε την πρώτη ταινία. Ο Αρπαχτής γίνεται μια πιο παγωμένη, λιγότερο σαρκαστική εκδοχή του, ένα πλάσμα που ζει ανάμεσα στον ύπνο και την ενοχή. Ο ηθοποιός υπάρχει κυρίως μέσα από ηχητικές παρεμβολές, σκιές και οράματα, γεγονός που αφαιρεί από τον χαρακτήρα εκείνη την ανατριχιαστική, φυσική παρουσία που έκανε το πρώτο Black Phone να παγώνει το αίμα. Από την άλλη, η Μάντλιν ΜακΓκρο δίνει μια πιο ώριμη, συγκινητική ερμηνεία, μετατρέποντας το κορίτσι που προσευχόταν για τον αδελφό της σε μια γυναίκα που μάχεται τους εσωτερικούς της δαίμονες. Ο Μέισον Τεμς είναι πειστικός ως ένας νεαρός που κουβαλά ακόμα το βάρος του τρόμου, αν και συχνά το overacting του (όπως και της ΜακΓκρο) δεν βοηθά, ειδικά όταν το περιττό οικογενειακό μελόδραμα παρεισφρέει στο σενάριο. Στο δεύτερο μέρος, η ταινία χάνει κάτι από τον πραγματικό τρόμο, σε μια απόπειρα να γίνει πιο λυρική και υποδόρια, αποκαλύπτοντας τα σεναριακά προβλήματα και την έλλειψη εσωτερικής συνοχής.

Παρά τις αδυναμίες, ο Ντέρρικσον εξακολουθεί να ξέρει να δημιουργεί ατμόσφαιρα. Η κάμερά του κινείται αργά, σαν να ψάχνει κι αυτή απαντήσεις, ενώ οι σκηνές ονείρων διαθέτουν οπτική φαντασία και ένταση. Το Black Phone 2 ισορροπεί τον τρόμο με την πίστη και την ελπίδα, μέσα από το μετατραυματικό άγχος του Φιν και τα μεταφυσικά οράματα της Γκουέν. Παρ’ όλα αυτά, τα jump scares επαναλαμβάνονται, ο ρυθμός χαλαρώνει, και το σασπένς συχνά δίνει τη θέση του στην επιτήδευση. Στις σεκάνς φρίκης, ο Ντέρρικσον δε φείδεται το gore και τα ευρηματικά φονικά, αν και το body count παραμένει μικρό. Υπάρχουν στιγμές γνήσιας έντασης και συναισθηματικής φόρτισης, όμως λείπει εκείνο το ρίγος του πρώτου φιλμ, η αίσθηση ότι κοιτάς το κακό κατάματα. Παρά τα δομικά του ελαττώματα, το The Black Phone 2 είναι ένα τίμιο sequel, με αρκετή ατμόσφαιρα, καλές ερμηνείες και μια ειλικρινή προσπάθεια να εξερευνήσει το τραύμα, ακόμη κι αν το κάνει με λιγότερη τόλμη και περισσότερη φλυαρία από όσο θα έπρεπε. 5.5/10!!!

αν δεν εχετε τιποτα καλυτερο... 5,3/10

Δεν καταλαβαινω γιατι εκαναν κ δευτερη ταινια,η πρωτη δεν τους εφτανε?! 
Whatever.. μου αρεσε μονο η προσπαθεια του κοριτσιου,γενικα το βρηκα παρατραβηγμενο κ δεν με επεισε,ειδικα η εικονα του Grabber με αυτη την μασκα. 
Δεν λεω πως δεν βλεπεται.. μονο πως προσωπικα δεν μου αρεσε.

Δεν ξέρω τι φταίει και μου βγάζει format error o player 1.απο τάμπλετ προσπαθώ να δω...αν μπορεί κάποιος να με βοηθήσει να το διορθώσω θα του είμαι υποχρεος!!!!!

Βγάζει κόκκινη λωρίδα που γράφει error format και δεν παίζει ο player 1......σας παρακαλώ πολύ διορθώστε το.....

πολυ ωραια ταινια αξιζει να την δειτε 8/10!

Η ταινία αποτελεί ένα πρότυπο για το πώς τα sequel μπορούν να φτάσουν μακρύτερα και να επιδιώξουν τη μεμονωμένη ελκυστικότητα, εκτιμώντας την πρωτοτυπία έναντι των περιττών επαναλήψεων που ανταμείβουν τους θαυμαστές αντί να χειραγωγούν την αφοσίωσή τους στα fandoms.

ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ!!!ΠΑΡΑΚΑΛΩ!