2300 χρόνια πριν ο φιλόσοφος Μένιππος πέθανε. Ο Θεός Ερμής τον πέταξε στη βάρκα, ο Χάρος τον πέρασε απέναντι, όταν όμως ήρθε η ώρα να πληρώσει τον οβολό, ο Μένιππος είπε... «Ουκ ­αν λάβοις παρά του μη έχοντος» ...και συνέχισε να ζει εκμεταλλευόμενος το πρώτο ηλίθιο γραφειοκρατικό παραθυράκι της ιστορίας μας. Δυο χιλιάδες χρόνια μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει και ακόμη κι αν πεθάνεις κάποιον πρέπει να πληρώσεις! Σήμερα τον παπά και το μαρμαρά κάποτε το βαρκάρη του Αχέροντα. Στο σήμερα (τέλοσπάντων) ο Χάρος κι ο Ερμής θέλουν να πάρουν σύνταξη και ν'αποσυρθούν με τους υπόλοιπους αθάνατους στο Μαϊάμι. Μοναδικό τους πρόβλημα είναι εκείνος ο οβολός του Μένιππου. Παρά τις σθεναρές αντιρρήσεις του Μένιππου η συμφωνία επέρχεται: Ο Μένιππος πρέπει στην σύγχρονη Ελλάδα να βρει μία νόμιμη δουλειά και να παραδώσει έναν οβολό στον Χάρο. «Ζήσε Μάη μου να φας τρι-φύλι»