Όταν ο Όουεν Σάσκιντ διαγνώστηκε με αυτισμό στην ηλικία των τριών και έχασε την ικανότητα να μιλάει, η οικογένειά του ήταν συντετριμμένη. Μέχρι τότε η ζωή για τους Σάσκιντς ήταν μία χαρά. Ο πατέρας Ρον και η μαμά Κορνέλια έχτιζαν τις καριέρες τους και ο Όουεν και ο μεγαλύτερος αδελφός του Βάλτερ ήταν δύο μικρά αγόρια που αγαπούσαν το παιχνίδι. Μετά ο Όουεν «εξαφανίστηκε» στον εαυτό του, έχασε τις κινητικές ικανότητές του και την ικανότητα επεξεργασίας της γλώσσας. Το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει η οικογένεια μαζί ήταν να βλέπει ταινίες κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϊ. Ήταν η αγαπημένη ασχολία του Όουεν. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια παρέμεινε σιωπηλός και άρθρωνε ακατάληπτες προτάσεις. Όταν ήταν επτά ετών ο Όουεν είδε τον Βάλτερ να είναι σκυθρωπός την ημέρα των γενεθλίων του. Περπάτησε, πήγε στους γονείς του και είπε: «Ο Βάλτερ δεν θέλει να μεγαλώσει, όπως ο Μόγλης και ο Πίτερ Παν». Ο Ρον και η Κορνέλια έμειναν άναυδοι. Όχι μόνο τους μίλησε ο Όουεν, αλλά εξέφρασε μία σύνθετη αντίληψη της συναισθηματικής κατάστασης του αδελφού του.